Charakterystyka czestoliwościowa jest odpowiedzią - sposobem, w jaki głośnik reaguje na pobudzenie go sygnałem o stałej amplitudzie i częstotliwości równomiernie zmieniającej się od najniższych basów do najwyższych sopranów.

Głośniki posiadające nierównomierną charakterystykę, będą "podbijały" dźwięk nienaturalnie. Głośnik o charakterystyce płaskiej brzmieć będzie naturalniej niż ten, którego charakterystyka jest poszarpana. Poza tym, płaskość charakterystyki częstotliwościowej umożliwia w dużym stopniu redukcję sprzężeń między mikrofonem a głośnikami. Jeśli bowiem głośniki wykazują duże uwypuklenie charakterystyki w pewnym przedziale, to może się okazać, że mikrofon zareaguje na ten szczyt i na tej właśnie częstotliwości zacznie się sprzęgać. Bezpośredni związek z częstotliwością fali dźwiękowej ma jej długość. Ponieważ prędkość dźwięku jest ograniczona i wynosi średnio 331,8 m/s, łatwo można obliczyć, że fala o częstotliwości np. 100 Hz ma długość równą 331,8/100 = 3,32 metra. Wynika to ze wzoru na długość fali dźwiękowej. Długość fali = cT=c/F, (gdzie c to prędkość rozchodzenia się fali w metrach na sekundę (m/s), T to okres - w sekundach (s), natomiast F to częstotliwość drgań, podawana oczywiście w hercach (Hz)). Długość fali nie jest bez znaczenia z naszego punktu widzenia, bowiem gdy dokonujemy odsłuchu w zamkniętym pomieszczeniu, fala bezpośrednia z głośnika i fala odbita od przeciwległej ściany, a następnie odbita ponownie, mogą nałożyć się na siebie, powodując powstanie tzw. fali stojącej.

Praktycznym tego efektem jest osłabienie lub wzmocnienie odbioru konkretnej częstotliwości w tym pomieszczeniu w zależności od tego, czy głowa słuchającego znajduje się w węźle takiej fali, gdzie następuje zanik ciśnienia akustycznego, lub też przeciwnie - tam, gdzie amplitudy fal są najwyższe. W praktycznie każdym pomieszczeniu może występować kilka takich częstotliwości . Na przykład jeśli pokój ma długość 3 metrów, a głośniki ustawione są przy jednej ze ścian, do przeciwległej ściany pozostaje dystans równy 3 metrom. Na tym dystansie mogą powstać fale stojące o długościach 3 metrów, 1.5 meta, 0.75 meta, itd. Można obliczyć, że w tym konkretnym przypadku będziemy mieli do czynienia z upośledzeniem odsłuchu dźwięków o częstotliwościach 110,6 Hz, 221,2 Hz, 442,4 Hz i tak dalej. Zmiany te mogą być odczuwalne w zakresie niskich częstotliwości niosących największą część energii dźwiękowej, należy jednak mieć na uwadze fakt, że częstotliwości średnie i wysokie mogą być lekko zafałszowane. Jest to prosty przykład i ma sygnalizować problem przy właściwym przygotowaniu pomieszczenia do odsłuchu. Między innymi z faktu istnienia fal stojących wynika bowiem konieczność stosowania adaptacji akustycznych pomieszczeń, w których pracuje się nad dźwiękiem.

Szerzej na ten temat w dziale akustyka oraz innych artykułach naszego serwisu.

md

<- Powrót do: Know-How