Natężenie dźwięku, w międzynarodowym systemie miar SI jest określane za pomocą jednostki W/m2 (wat przez metr kwadratowy).

Jednostka ta nie wyraża w sposób bezpośredni głośności dźwięku, gdyż jest to odczucie subiektywne, lecz określa ilość energii akustycznej padającej na jednostkę miary powierzchni. Ponieważ nie jest to zbyt wygodne, a przy tym nie odpowiada logarytmicznej charakterystyce czułości ludzkiego słuchu, natężenie wyrażane jest za pomocą skali logarytmicznej i jednostki zwanej decybelem (dB), będącej pochodną od bela (B), który jest zbyt dużą wartością dla zastosowań w akustyce.

Pomijając szczegóły, warto pamiętać, że ze zmianą poziomu natężenia dźwięku o 6 dB subiektywnie odbierana głośność zwiększa się dwukrotnie lub zmniejsza o połowę niezależnie od wartości początkowej. Dla bardziej wnikliwych natężenie dźwięku I, sprowokowanego falą sinusoidalną, opisuje się następującym wzorem I=Pa/S (gdzie Pa oznacza moc akustyczną, natomiast S to powierzchnia prostopadła do kierunku rozchodzenia się fali. Z kolei ciśnienie akustyczne to ciśnienie zmienne, wywierane przez cząsteczki powietrza, dzięki którym wrażenia dźwiękowe są odbierane.

Faza

Faza jest określeniem przebiegu cyklu w czasie. Jest ona mierzona w jednostkach stopni (lub radianach), rozpoczynając od 0, a kończąc na 30. W przypadku, gdy porównujemy dwie identyczne fale dźwiękowe, z których jedna jest względem drugiej opóźniona, możemy mówić o przesunięciu fazowym między nimi. Przesunięcie fazowe mierzone jest również w stopniach i jest tym większe, im większe opóźnienie występuje między falami. Jeśli dwie fale przesuną się względem siebie o 180 stopni, to nastąpi ich wzajemne zniesienie (wyciszenie).

md

<- Powrót do: Know-How