Monofonia i stereofonia
Nasz zmysł słuchu w sposób naturalny posiada charakter stereofoniczny. Dzięki niemu możemy określać przestrzenne umiejscowienie dźwięku.
Badania nad stereofonią prowadzono już w latach 90-tych XIX wieku jednak praktyczne rozwiązanie znaleziono wiele lat później. Wcześniej przy braku wsparcia technologicznego korzystano jedynie z urządzeń monofonicznych, czyli przesyłających sygnał pojedynczym torem. Historycznie pierwszą próbę dokonania przekazu stereofonicznego przeprowadzono już w 1881 na wystawie światowej w Paryżu. Był to układ dwóch niezależnych torów fonicznych, z oddzielnymi mikrofonami oraz głośnikami. I choć system w niczym nie przypominał współcześnie rozumianej stereofonii, należy traktować go jako namiastkę stereofonicznego przekazu oraz dowód na to, że pojawiła się chęć transmisji przestrzennej.
Pierwsze użytkowe systemy stereofoniczne zaczęły powstawać w latach dwudziestych naszego wieku, kiedy to uzyskano patent na pierwsze urządzenie tego typu oraz rozpoczęto próby transmitowania przekazu stereofonicznego. Człowiek słyszy przede wszystkim stereofonicznie. Oznacza to mniej więcej tyle, że słuch nasz jest w stanie lokalizować kierunki. Jednak nie do końca na zasadach klasycznej stereofonii, czyli prawo, lewo, środek, lecz elementy przestrzenne dźwięku nabierają dużo bardziej złożonego charakteru. Potrafimy określić, że dany dźwięk dobiega z góry, z tyłu, czy z dołu. Praktycznym wykorzystaniem tej cechy są systemy odtwarzające dźwięk przestrzenny, trójwymiarowy - Dolby Surround oraz system stereofonii "sztucznej głowy".
Z naszego punktu widzenia szczególnie interesujący jest system "sztucznej głowy", zwanym w fachowym języku systemem binauralnym, jest w pewnym sensie rewolucyjnym podejściem do kwestii przekazu fonicznego. Wynalazek ten polega na umieszczeniu dwóch mikrofonów wewnątrz dokładnej makiety ludzkiej głowy, w miejscu w którym znajdują się bębenki uszne. Podczas odsłuchu z wykorzystaniem słuchawek system ten zapewnia realistyczny odbiór przestrzenny zarówno w poziomie jak i w pionie. Ma jednakże jedną istotną wadę nie nadaje się do odsłuchu głośnikowego.
md
Pomysł na MIDI Dave'a Smith'a polegał na opracowaniu metody zapisu informacji jak i co grać, a nie zapisu samego dźwięku.
Mastering jest finalnym etapem produkcji muzycznej, etapem twórczym, którego celem jest wydobycie niuansów brzmieniowych.
Rozmiar twojego pomieszczenia odsłuchowego, kształt, specyficzne wymiary, tekstury ścian, podłogi i sufit wpływają na koloryt dźwięku. Słaba akustyka to jedna z podstawowych przeszkód w tworzeniu znakomitych miksów.
