Najczęściej występujące w naturze dźwięki - o przebiegu złożonym - składają się z tonu podstawowego, zwanego pierwszą harmoniczną oraz przytonów zwanych tonami harmonicznymi.

Te właśnie harmoniczne określają charakterystykę dźwięku i jego barwę. Sprawiają one, iż dwa dźwięki posiadające te samą częstotliwość, wyzwolone z różnych instrumentów np. gitary i skrzypiec brzmią inaczej. Kolejną cechą charakterystyczną dźwięku jest zmieniający się poziom głośności w trakcie jego powstawania i trwania. Określany jest on mianem obwiedni, którą podzielić można na cztery etapy.

- Pierwszy to atak, jest to odcinek czasu w trakcie, którego dźwięk przechodzi z ciszy do maksymalnego poziomu.

- Drugi etap określany mianem schyłku określa drogę, w której dźwięk przechodzi z maksymalnej głośności do poziomu średniego.

- Średni poziom określany jest mianem podtrzymania, a po nim następuje

- Zwolnienie dźwięku, czyli odcinek czasu, podczas którego głośność dźwięku zanika do poziomu zerowego.

Sygnał akustyczny po zmianie na przebieg elektryczny określany jest mianem sygnału fonicznego. Może on występować pod postacią sygnału analogowego lub cyfrowego.

Sygnał analogowy ma przebieg analogiczny do sygnału akustycznego, natomiast sygnał cyfrowy powstaje w wyniku przetworzenia analogowego sygnału fonicznego na ciąg impulsów elektrycznych, przedstawiających liczby dwójkowe (jedynki i zera), określające wartość przebiegu analogowego, pobrane z niego w równych odstępach czasowych.

md

<- Powrót do: Know-How