Sigur Rós stracił lekkość i subtelność, które były ich atutem nawet na potężnym i obficie zaaranżowanym "( )". Czar prysł.

Dotychczas nie miałam najmniejszych problemów z recenzowaniem płyt Sigur Rós. Pisały się same, bowiem muzyka Islandczyków z miejsca potrafiła zauroczyć. Każdy z albumów inaczej, jednak poruszał. Niestety, pomimo najszczerszych chęci, przy okazji najnowszego dzieła, z łatwością się tylko ziewa.

Jedno trzeba grupie przyznać. Tytuł wybrała idealnie. Materiał, który skrywa "Með suð í eyrum við spilum endalaust" jest równie co ów zwrot (w tłumaczeniu - "z szumem w uszach, będziemy grać w nieskończoność") wydumany, przekombinowany i pretensjonalny. Absolutnym dramatem są te bardziej epickie propozycje zespołu, szczególnie nagrana z angielskim chórem "Ára bátur". Kameralny początek owszem, śliczny, ale rozbuchany finał przywodzi skojarzenia z najbardziej kiczowatymi wysokobudżetowymi bohaterskimi produkcjami rodem z Hollywood. Niemal kościelne zaśpiewy Jonsiego ("Festival") też nie pomagają. Przede wszystkim jednak ciężko oprzeć się wrażeniu, że panowie za wszelką cenę, wręcz na siłę starają się, aby było pięknie, podniośle i dramatycznie, czego jednym z przykładów jest sesja fotograficzna w smokingach. W efekcie wychodzi z goła inaczej - infantylnie i bardzo męcząco. Owszem, można znaleźć kilka ładnych momentów. A to fragment na fortepianie, a to kawałek na gitarze akustycznej czy półszepty Jonsiego. Za mało jednak tych perełek, aby włączyć płytę po raz kolejny.

<- Powrót do: Artykuły

Anna Szymla