Każde nawet najlepiej wyposażone studio ma jedną ważną wadę – problematyczne jest wprowadzenie do niego słonia by nagrać jego odgłosy.

Mówiąc krótko studio jest stacjonarne – nie sposób dokonać w nim nagrań terenowych. A przecież bez tego typu nagrań nie powstałby żaden profesjonalny film. Nie powstałyby również „relaksacyjne” nagrania natury, ani eksperymentalne dźwięki Fransisco Lopeza, hiszpańskiego profesora ekologii. Szeroka oferta rekorderów, od tych mieszczących się w kieszeni do dużych, wymagających specjalnych toreb, ale wciąż przenośnych, daje możliwość swobodnego doboru potrzebnego sprzętu i wybrania się w podróż w poszukiwaniu ulotnego dźwięku. Myślę, że spokojnie można pominąć dyktafony/walkmany kasetowe. Ich jakość nagrania i szumność pozwala jedynie nagrywać rozmowy, ale i tak tylko po to zaraz je skasować po wcześniejszym spisaniu treści na papier. Nawet zaawansowany Sony Walkman Professional WM-D6C z regulacją poziomu nagrywania sprawdzał mi się nagrywając przez wejścia liniowe z innych urządzeń, ale nie przy nagraniach terenowych. Po prostu jego silnik zbyt głośno pracuje. Podobne przenośne kasetowe profesjonalne rejestratory produkuje Marantz. PMD-201 i PMD-222 to 2 i 3 głowicowe urządzenia z dwoma tempami przesuwu taśmy, limiterem, wbudowanym mikrofonem i wejściem mikrofonowym, ale jak to w przypadku taśm oferujące ograniczone pasmo przenoszenia (ok 40Hz – 12 kHz) i mały SNR – 57dB.

Foto: Marantz

Kasetowy rejestrator Marantz PMD-222

Jednak Sony (firma za którą w dziedzinie przenośnych odtwarzaczy inne nie nadążają) stworzyła po kasetowych walkmanach w 1992 r. standard kompresji ATRAC zapisywany na nośnikach MiniDisc – z myślą przenośnych odtwarzaczach, ale te z czasem udało się również wyposażyć w układy nagrywające. Stało się to ważnym krokiem w dziedzinie kompaktowych urządzeń nagrywających cyfrowo – zauważmy, że do tej pory nie powstały i już raczej nie powstaną kieszonkowe rekordery CD-Audio, choć standard ten jest starszy. Pomimo kompresji danych MiniDisc dzięki cichemu działaniu umożliwił i umożliwia sporządzenie o wiele bardziej czystszego i lepszego nagrania z mikrofonu od poprzedników. Dodatkowo podobnie jak CD dał możliwość szybkiego docierania do wybranego miejsca na dysku. Jednak wadą ich jest niezwykle wolny transfer danych z i do komputera – w przybliżeniu w czasie rzeczywistym, wszak standard MiniDisc powstał w czasie, kiedy jego pojemność ok. 140 MB nie zmieściłaby się na przeciętnym twardym dysku i nie myślano zatem o transferach. W 2001 r. powstał Net MD, ale i on oferował tylko 2 razy szybszy transfer. W zeszłym roku Sony udoskonaliło standard MiniDisc wprowadzając Hi-MD. To standard formatowania zapisu o zwiększonej gęstości obsługujący ATRAC a także – nowość dla MiniDisców – MP3 (tylko dla transferu z komputera) i nieskompresowany Linear PCM – taki jak na płytach CD-Audio.

Dzięki formatowi Hi-MD tradycyjne nośniki MiniDisc mogą dwukrotnie powiększyć swoją pojemność i nadal być stosowane w starych odtwarzaczach MiniDisc. Ale Hi-MD wiąże się również z nowym dyskiem o pojemności 1 GB zaprojektowanym specjalnie dla urządzeń pracującym w tym standardzie.

Naturalnie nośnik zgodny jest ze standardem związanym z technologią USB – Mass Storage Class, przez co bez dodatkowych sterowników po podłączeniu pojawia się jako dysk wymienny, a przede wszystkim przyspieszony jest transfer danych pomiędzy komputerem a urządzeniem z nośnikiem. Nowe urządzenia Hi-MD nagrywają przez wejście mikrofonowe, liniowe lub cyfrowe. To znaczy, że można nagrać nimi do 1 g. i 34 min nieskompresowanej muzyki, a skompresowanego – do 34h.

<- Powrót do: Artykuły

TMJ