W tej części poradnika omówione zostaną zasady dobrej kalibracji i wyregulowania sprzętu. Porady powinny zainteresować głównie turntablistyczną część czytelników.

W tej części poradnika omówione zostaną zasady dobrej kalibracji i wyregulowania sprzętu. Oczywiście trudno napisać cokolwiek o kalibracji miksera czy CD-Playera, więc łatwo się domyślić, że artykuł ten poświęcony będzie poczciwym odtwarzaczom płyt winylowych, powszechnie znanym jako gramofony. Porady te powinny zainteresować głównie turntablistyczna część czytelników, ze względu na fakt znacznego zmniejszenia skakania igły na płycie (needle-skipping) po zastosowaniu sie do poniższych wskazówek. Ulec zmniejszeniu powinien tez współczynnik tarcia płyty o talerz gramofonu, co ma fundamentalne znaczenie dla żywotności napędu, jak i ograniczona zostanie inwazyjność igły w nasze nagrania. Dla dwóch powyższych powodów niniejszą częścią poradnika mogą zainteresować sie również inne grupy dj'ow.

Na początek wyjaśnienie znaczenia kilku pojęć:

System: Jest to element, dzięki któremu igła, (która jest częścią systemu) może być połączona z ramieniem gramofonu. Wyróżniamy dwa zasadnicze rodzaje systemów, krótki i długi. Oba mają ten sam rodzaj mocowania na ramieniu, dlatego każdy gramofon jest przystosowany do obsługi każdego systemu.

System krótki: System, który mocuje się na ramieniu za pomocą headshell'a np. Shure M44-7.

System długi: System, który wkręca się bezpośrednio do ramienia. Ma charakterystyczny wydłużony kształt przypominający dziób samolotu Concorde. np. Ortofon Concorde

Headshell: Po polsku po prostu koszyczek - część, do której na śrubkach mocuje się krótki system i którą następnie wkręca się do ramienia gramofonu.

Wkładka: Termin ten oznacza igłę z kawałkiem plastiku, umożliwiającym wsadzenie jej do cartridge'a. Należy pamiętać, że wkładka do systemu długiego różni się od tej do systemu krótkiego.

Cartridge: Nic innego jak system pozbawiony igły (wkładki). A tak wygląda system krótki przykręcony do headshella:

Tonearm: To po prostu angielska nazwa ramienia gramofonu, na którym zamocowany jest system. Wyróżniamy ramię proste, ramie w kształcie litery S i ramie w kształcie litery J. Ramie proste charakteryzuje się lepszą trakcją, uzyskujemy wiec mniejsze skakanie igły na płycie, natomiast dwa pozostałe zapewniają lepsza reprodukcje a co za tym idzie - jakość dźwięku. Antiskate: Funkcja w gramofonie pozwalająca uniknąć ślizgania się igły po płycie. Ślizganie rozumiemy przez zsuwanie się do środka lub na zewnątrz płyty igły, po ustawieniu jej w miejscu gładkim na winylu (poza rowkiem). Slipmata: Materiałowy dwunasto calowy okrąg, który kładziemy na talerz gramofonu, dzięki któremu winyl ma "cieplutko i przyjemnie”;) potocznie nazywane śpioszkami. Przygotowanie naszego gramofonu zaczniemy od odciążenia trochę napędu. Ma to podwójne znaczenie: - Dla skreczera łatwiejsze operowanie płytą, a przy gramofonach o słabszym napędzie pozbycie się efektu rozkręcania płyty od pozycji STOP po każdym skreczu. - Jak juz wspomniałem wcześniej, dłuższa żywotność silnika, dzięki mniejszemu współczynnikowi tarcia płyty o talerz Zmniejszenie tarcia: Podstawa są oczywiście slipmaty. Zastosowanie dobrej jakości slipmat jest koniecznością, jeśli masz zamiar katować silnik gramofonu przeróżnymi skreczami. Moją rekomendację zdobyły dwa modele, najpopularniejsze Butter Rugsy i zaprojektowane przez Dj Focusa tzw. Low Friction Slipmats firmy Stanton. Tarcie w wypadku tej drugiej pary slipmat zostało zminimalizowane przez ograniczenie do minimum powierzchni styku miedzy matą a płytą/talerzem. Spece ze stantona osiągnęli to bardzo prostą drogą... mata jest po prostu cała w dziurach i przypomina ser szwajcarski. Oba te modele charakteryzują się dobrym poślizgiem, który dodatkowo można zwiększyć zaopatrując się w tak zwane Flying Carpets (dwunastocalowe wkładki ze specjalnego materiału, które wkłada się pod slipmate). Można również "domowym" sposobem polepszyć ślizganie. Jedyne, co trzeba zrobić, to wziąć jakieś stare nagranie (winyl) i folie do której wsadza się płytę, zanim wsadzi się ją do pudełka i wyciąć z niej dwunastocalowy okrąg z dziurką w środku. Najłatwiej to zrobić nie wyciągając płyty z folii (otrzymujemy od razu parę). Tanie i skuteczne.

<- Powrót do: Artykuły

Łukasz Zabłocki