Pomysł na MIDI Dave'a Smith'a polegał na opracowaniu metody zapisu informacji jak i co grać, a nie zapisu samego dźwięku.

Chyba najbardziej charakterystyczne zdjęcia dokumentujące wczesną epokę muzyki elektronicznej przedstawiają wielkie syntezatory spięte plątaniną kabli. Stan rozwinięcia ówczesnej techniki nie pozwalał na znaczące zmniejszenie ich gabarytów, ale nie było to jedyną tego przyczyną. Nie istniał również jednolity system komunikacji między poszczególnymi urządzeniami. Każdy z syntezatorów musiał mieć choćby własną klawiaturę. Z dzisiejszej perspektywy można powiedzieć, że utrudniało to granie różnych barw, komponowanie i aranżowanie całych utworów. Stworzenie utworu z szesnastoma barwami, o ile ktoś nie miał szesnastu rąk, wymagało zgrania każdej ścieżki na taśmę. Możliwości późniejszej edycji materiału w takim formacie były bardzo ograniczone.

Rozwiązanie problemu, jakkolwiek przełomowe i ostatecznie doprowadzające do stworzenia zupełnie nowych maszyn, okazało się całkiem proste. W 1981 roku Dave Smith zaproponował Audio Engeneering Society wprowadzenie uniwersalnego protokołu wymiany danych. Standard Musical Instrument Digital Interface (MIDI), bo o nim mowa, wprowadzony w życie dwa lata później w swojej podstawach nie zmienił się do dzisiaj.

Pomysł na MIDI Dave'a Smith'a polegał na opracowaniu metody zapisu informacji jak i co grać, a nie zapisu samego dźwięku. To zapis elektronicznej partytury, nie samego wykonania. Ponieważ MIDI nie jest zapisem audio, wykonanie takiego zapisu przez różne moduły dźwiękowe różnie brzmi. W latach dziewięćdziesiątych przeciętnemu użytkownikowi „dźwięk MIDI” kojarzył się z naprawdę niskiej jakości dźwiękiem. MIDI był jednak koniecznością - ograniczona pojemność twardych dysków wykluczała stosowanie dobrej jakości udźwiękowienia audio i obowiązek tworzenia dźwięków przenosiła na kiepskiej jakości syntezatory kart muzycznych. Choć te czasy dawno już odeszły w niepamięć, MIDI nie zaginęło, a nawet przeżywa swoją drugą młodość. Stosowane jest do kontrolowania systemów oświetleniowych, pokazów sztucznych ogni, a przede wszystkim zagościło pod strzechą nawet najmniejszych studiów muzycznych.

Od prawie ćwierćwiecza naciśnięcie dowolnego klawisza na klawiaturze muzycznej powoduje wysłanie standardowej informacji note on (graj nutę), pitch (wysokość nuty) i velocity (głośność), a puszczenie klawisza powoduje wysłanie sygnału note off (nuta stop). Wysyłanych może być równocześnie wiele innych sygnałów, jednak aby nie zaciemniać obrazu – opiszę je w drugiej części artykułu przy okazji wyjaśniania i innych zawiłości terminologicznych. Jeśli posiadasz tylko tradycyjny keyboard, pozostaje bez większego znaczenia, gdyż wszystkie sygnały momentalnie są przekierowywane do wbudowanego modułu dźwiękowego – w rzeczywistości posiadasz bowiem dwa urządzenia w jednym: kontroler MIDI/klawiaturę oraz moduł dźwiękowy/syntezator (zob. rys. 1). Jednakże te same sygnały wysyłane są równocześnie na MIDI OUT. To znaczy, że w tym samym momencie sygnały może przyjmować przez gniazdo MIDI IN i dźwięki generować inny zewnętrzny moduł (zob. rys. 2).

Rys. 1: Schemat działania keyboardu

Rys. 2: Schemat połączenia kontrolera z modułem dźwiękowym

Wiemy już do czego służą gniazda MIDI IN i MIDI OUT. Zazwyczaj na modułach dźwiękowych znajduje się jeszcze gniazdo MIDI THRU. Jest to gniazdo, przez które instrument wysyła dokładnie te same sygnały, które odbiera przez gniazdo MIDI OUT. Dzięki temu możliwe jest kontrolowanie za pomocą jednej klawiatury więcej niż jednego modułu (zob. rys. 3).

<- Powrót do: Artykuły

Tomasz Marian Jankowski