Maciej Maleńczuk to artysta wyjątkowy. Na naszym muzycznym poletku pełnym chwastów i niewypałów, na niego zawsze można liczyć.

Jeśli nie nagra świetnej płyty, to chociaż powie coś ciekawego w wywiadzie albo zaangażuje się w projekt, w który potrzeba niebagatelnej odwagi i dystansu do siebie. Homo Twist na tym tle wydaje się być oazą muzycznej wolności i artystycznej przestrzeni Maleńczuka, co na "Matematyku" słychać bardzo wyraźnie.


Wbrew tytułowi materiał na krążku nie ma w sobie nic z kalkulacji i próżno tu szukać jakichkolwiek tanich, komercyjnych zagrywek dla mas. Wręcz przeciwnie - Maleńczuk, jak to ma w zwyczaju na płytach Homo Twist, niebezpiecznie balansuje na granicy nawiedzonego artysty profanującego wartości, a genialnego muzyka, który nie boi się mówić głośno o tym, co w Polsce stanowi najczęściej tabu. Bywa delikatnym hipokrytą, bywa łgarzem, bywa obrazoburcą, ale można mu to wszystko wybaczyć. Poza momentami, w
których kimś tam bywa, jest na "Matematyku" po prostu tym Maleńczukiem, którego pazur wciąż umie rozszarpać gardło każdego krytyka.

A muzyka? Kapitalna! Chemia między gitarą Maleńczuka, basem Olafa Deriglasoffa, elementami elektronicznymi Piotra Lewickiego i mocną perkusją Tomasza Dominika powala na kolana. Znajdziemy na płycie prawdziwy ogień, pasję grania, garażowe inspiracje, psychodelię, a nawet blues i funk. Mocno, z wykopem i bez jakiejkolwiek fuszerki.

Jakkolwiek przedmioty ścisłe zawsze nastręczały mi problemów, tak w tym wypadku bez większego ryzyka pomyłki rozwiąże pewne karkołomne równanie: Maciej Maleńczuk + Olaf Deriglasoff i spółka = klasa sama w sobie.

<- Powrót do: Artykuły

Rafał Przygodny