przeważnie składały się z sekcji solowej: trąbka, puzon, klarnet, oraz sekcji rytmicznej, złożonej z bębnów, gitary (lub banjo), fortepianu oraz kontrabasu (czasem też tuby).

Klasyczny sound dixielandu osiąga się poprzez specyficzny układ utworu – jeden z instrumentów solowych gra melodię (bądź jej parafrazę), po czym cała reszta kolektywnie improwizuje na jej temat. Stwarza to wrażenie chaosu, zupełnie odmienne od typowych brzmień z czasów big bandów czy bebopu.

W latach dwudziestych jazz intensywnie zyskiwał na popularności. Wprowadzenie prohibicji (1920-1933) spowodowało pojawienie się tzw. speakeasies – barów bez szyldów, w których sprzedawano alkohol.

Oprócz rozległych kontaktów z mafią, właściciele tych barów mieli w zwyczaju zatrudniać muzyków jazzowych, czym przysłużyli się rozwojowi jazzu. Artyści nowoorleańskiego Dixielandu rozprzestrzenili się po całych Stanach Zjednoczonych, nowymi centrami muzyki jazzowej stały się Chicago, Kansas City i Nowy Jork.

Z biegiem czasu skrystalizowała się nowa formuła, która miała zdominować muzykę popularną w latach trzydziestych – swing.

Krzysztof Basiński

<- Powrót do: Artykuły