Do potężnego zbioru rzeczy, których nie pojmuje dołączył właśnie album "Emigrate" formacji Emigrate.

Za projektem stoi Richard Z. Kruspe z lubianego zespołu Rammstein. Problem właśnie w tym, że dokładnie słychać skąd się nasz bohater wywodzi.

Od razu wyjaśnię, że płyta jest co najmniej udana. Nie wiem tylko, po co niektórzy artyści tak usilnie starają się tworzyć poboczne projekty, skoro nie są gotowi odciąć się od korzeni macierzystej grupy. Toporne riffy, ostra elektronika, marszowy rytm... brzmi znajomo? Dokładnie z tych właśnie elementów zbudowana jest muzyka Rammstein i... Emigrate. Słysząc kawałki pokroju "Emigrate" czy "Resolution", nie ma wątpliwości, gdzie Kruspe zarabia na życie. Nawet okładka jakaś taka we właściwym klimacie. Zasadnicza różnica leży na płaszczyźnie wokalnej. Po pierwsze słyszmy przyjazny radiu angielski zamiast mechanicznego niemieckiego. Po drugie w miejsce mrocznego, tubalnego głosu Tilla Lindemanna pojawia się znacznie bardziej gładki, melodyjny, a chwilami wręcz popowy śpiew Kruspego. Ponadto na "Emigrate" raczeni jesteśmy kilkom balladowymi chwytami ("In My Tears", "You Can't Get Enough"), bardzo zgrabnymi refrenami ("New York City", "Temptation") oraz odrobiną elektro.

Jeśli zapomnieć na chwilę o najpopularniejszej niemieckiej rockowej kapeli, krążek "Emigrate" przynosi sporo radości. Fani Rammstein powinni zatem bez trudności przekonać się do materiału proponowanego przez gitarzystę i jego współpracowników. Podobnie sympatycy bardziej przyswajalnej odmiany industrialu. No i przede wszystkim dzieciaki dopiero odkrywające, co mocniejsze granie. Oto bowiem rzecz z ciężką, acz wyjątkowo przebojową i niesłychanie przewidywalną muzyką. Niemniej piłujące riffy i skoczne refreny oraz szybkie tempo naprawdę przyjemnie łechcą uszy i po jakimś czasie można nawet zapomnieć, że w zasadzie mamy do czynienia z Rammstein w wersji "light".

Octopussy

<- Powrót do: Artykuły