1. Historia lubi się powtarzać.

Czy pamiętacie czasy, gdy syntezatory zajmowały w studio bardzo dużo miejsca ? Wyglądały jak olbrzymie szafy z mnóstwem wijących się wokół kabli i robiły dość spore wrażenie. Takie „okablowane szafy” były najczęściej syntezatorami modularnymi. Każdy z fragmentów takiego urządzenia stanowił osobny element przetwarzający dźwięk we właściwy sobie sposób. Przykładowo : jeden z modułów stanowił oscylator/(y), kolejny filtry, następny pętlę LFO, czwarty mógł być jakimś efektem, bądź kolejną pętlą, czy filtrem i tak dalej do granic wyobraźni lub kosztów…

Czasy się zmieniają i szeroko rozumiany postęp technologiczny umożliwił zminimalizowanie pewnych modułów do wielkości pudełka zapałek, przez co większość syntezatorów obecnych na rynku posiada większe możliwości od przedstawionego na zdjęciu. Jednakże syntezatory modularne nie umarły. Dzięki firmie Clavia i jej serii G2/G2X przeniosły się do świata wirtualnego.
Do obsługi urządzenia konieczny jest tylko komputer o dość dużej mocy obliczeniowej oraz sam syntezator. Z poziomu panelu instrumentu dostępne są jedynie podstawowe funkcje. Do zaprogramowania instrumentu konieczne jest posłużenie się specjalnym edytorem, który komunikuje się z G2 za pomocą interfejsu USB.

2. Jak to wygląda?

Obudowa instrumentu jest w przeważającej części metalowa. Tworzywa sztuczne zostały użyte jedynie w miejscach, w których było to konieczne (panel kontrolny, klawisze). Wersja podstawowa G2 dysponuje 3-oktawową klawiaturą i trochę mniejszą mocą obliczeniową, którą na szczęście można podwoić instalując specjalną kartę rozszerzającą (standardowe wyposażenie G2X). Urządzenie jest także dostępne w wersji przeznaczonej do montażu w rack’u. Ta zminimalizowana wersja instrumentu nosi nazwę G2 Engine i zajmuje przestrzeń odpowiadającą jednej jednostce. Clavia wyszła ze słusznego założenia, że każde współczesne studio dysponuje komputerem klasy PC. Komputer jest konieczny do zaprogramowania Nord Modular’a. Czy mamy naprawdę do czynienia z syntezatorem modularnym? Jak najbardziej, z tym, że implementacja modułów odbywa się w sferze wirtualnej. Oczywiście odtwarzaniem uprzednio stworzonej barwy zajmuje się procesor DSP umieszczony w syntezatorze. I trzeba przyznać, że świetnie spełnia swą rolę, brzmienia są wyśmienite. Dodatkowym atutem jest ogromna liczba barw dźwiękowych, które mogą być zapisane w instrumencie. 32 banki po 128 próbek, w sumie 4096. Producent zastrzegł jednak, że niektóre barwy mogą zajmować (w zależności od stopnia ich skomplikowania) więcej niż jedno miejsce w pamięci. Mimo wszystko, to i tak bardzo wiele. Poza tym pamięć nie stanowi w przypadku tego urządzenia żadnej przeszkody, gdyż dodatkowo część barw możemy przechowywać w komputerze.

Edytor Nord Modular

Wydawać by się mogło, że studyjny rodzaj programowania sprawia, że jest to wyłącznie studyjne urządzenie. Nic bardziej błędnego. Panel co prawda nie umożliwia dogłębnej edycji danej barwy, ale pozwala na bardzo swobodną jej modulację. Odbywa się to za pomocą edytora tempa, arpegiatora, filtrów i szeregu innych funkcji pozwalających na edycję niektórych parametrów barwy. Z tego też powodu urządzenie świetnie spisuje się na scenie. Poza tym nikt przecież nie tworzy brzmień przed koncertem. Producent zadbał także o bardzo wysoką jakość dźwięku, urządzenie pracuje w 24-bitowej rozdzielczości, przy częstotliwości próbkowania 96kHz.

3. Programowanie i to co jest w środku.

<- Powrót do: Artykuły

Karol Sabat