Beck ma u mnie już bardzo dużo plusów. Za banalnie brzmiące, niebanalne piosenki, za muzyczną odwagę i otwartość, za wieczne poszukiwania i - oczywiście - za przebój "Loser".

Po Nigelu Godrichu, artysta za produkcyjnymi sterami postawił znanego z Gnarls Barkley Danger Mouse'a. Proszę się jednak nie spodziewać rozszalałych, nasyconych soulem przebojów, pojawiają się jednak sporo organicznych dźwięków i funkujące elementy. Nie jakoś bardzo wyraziste. Chodzi raczej o subtelne zabiegi w kwestii rytmiki skłaniającej do radosnego podrygiwania. To w ogóle bowiem dość radosna - przynajmniej muzycznie - płyta.

Beck nie zatracił zdolności pisania zgrabnych, lekkich piosenek, czego najlepszym przykładem są "Gamma Ray" czy "Modern Guilt". A że jest też mistrzem rozmaitości mamy oniryczne zwrotki w "Chemtrails", urokliwe smyki w "Walls", elektroniczne eksperymenty w nagraniu "Replica" i zamykającą zestaw melancholijną balladę "Volcano". Jest też śliczne "Youthless" oraz znakomite, ciężkie, gitarowe "Soul Of Man" bliższe dokonaniom Queens Of The Stone Age, czy Jacka White'a niż twórcy przeboju "Crazy".

Najprościej ujmując, "Modern Guilt" to zestaw udanych, różnorodnych piosenek, które  spaja głos i osobowość Becka. Innymi słowy nieco ponad 30 minut przyjemności.

<- Powrót do: Artykuły

Anna Szymla