Termin polski pop przyprawia mnie o nerwowy zgrzyt zębów. Od wszystkiego na szczęście są wyjątki. Takim jest w tym wypadku twórczość Ani Dąbrowskiej.

Trzecia płyta w karierze pochodzącej z Chełma wokalistki to najlepszy materiał w jej dorobku. Dominuje nostalgia, refleksja, spokój. Ania z niczym się nie spieszy, nigdzie nie pędzi. Jej muzyka to wciąż zdecydowanie lepsze tło do popołudniowej, sobotniej kawy w głębokim fotelu, niż materiał do poniedziałkowej pobudki po wyczerpującym weekendzie. W takiej stylistyce Ania od zawsze sprawdzała się najlepiej, ale - i to bardzo pozytywna
niespodzianka - mamy też na albumie kilka swingujących, szybszych numerów w funkowym klimacie, które wypadają doskonale.

Oceniając muzykę przygotowaną przez Bogdana Kondrackiego, wystarczy użyć jednego prostego słowa - klasa. Absolutnie produkt klasy światowej, kapitalne popowe brzmienie, z jednej strony wysmakowane, dopieszczone i bez cienia popeliny, a z drugiej na tyle przebojowe by nie usypiać. Do Dąbrowskiej pasuje jak ulał, a dam głowę, że również wiele gwiazd z pierwszej ligi brytyjskiego czy amerykańskiego popu z chęcią sięgnęłoby po kompozycje Kondrackiego.

Celowo na sam koniec zostawiłem temat tekstów Ani. Artystce ponownie udało się uniknąć monotonii, banału i grafomanii. W bardzo ludzki, szczery, prosty sposób przekazuje swoje uwagi na temat życia, związków, miłości. I gdy tak jej słuchamy w tym fotelu, o którym wspomniałem na wstępie, aż trudno uwierzyć, że Ania nie siedzi gdzieś obok nas...

<- Powrót do: Artykuły

Rafał Przygodny