Oczywiście, gitara basowa i kontrabas również miały godną reprezentację. Dość wymienić Marcusa Millera, Richarda Bone, czy Rona Cartera, a był jeszcze Stanley Clark i Dave Holland. Doskonałe koncerty.
Plejadę fantastycznych wokalistek rozpoczeła Norah Jones i tu pierwsze-na szczęscie ostatnie-rozczarowanie. Słaby koncert. Zresztą artystka też to czuła. Przyznać muszę, że w połowie wyszedłem aby posłuchać kogokolwiek innego grającego na którejś z kilkunastu sal.* Nie zawiodłem się. Koncerty Dee Dee Brightwater, Dianny Reeves, Randy Crawford czy Catheriny Russel były wydarzeniem samym w sobie.Na występy tych dam, śmiało można by pojechać w każdy zakątek Europy. Oczywiście głównymi bohaterkami - w sensie komercyjnym - były, poza wspomniną Norha'ą Jones, Macy Gray i Joss Stone oraz Katie Melua. Występy tych ostatnich, chociaż stały na dobrym poziomie, niezbyt mnie wruszyły i zachwyciły. Zaznaczę jednak,że Melua, wypadła zaskakująco dobrze. Niezaprzeczalną gwiazdą festiwalu była jednak Diana Krall. Fatalnie, że jej koncert pokrył się z pierwszą połową finału MŚ. Diwa Jazzu i jej skład (doskonały Anthony Wilson) wystąpili...w pomarańczowych koszulkach reprezentacji holenderskiej (!) Niestety odniosłem wrażenie pewnego pośpiechu, nerwowości tego koncertu...ale poziom wykonawczy i jakość dźwięku w pełni rekompensowały te odczucia. Godna odnotowania jest również rewelacyjna zmysłowa Concha Buika czy holenderska wokalistka Trijntie Oosterhuis, której towarzyszyła, między innymi, śliczna saksofonistka Candy Dulfer (!)

<- Powrót do: Aktualności

Rafał UHURU Szyjer | szyjer.com